::*Quote*::
"De stem in je hoofd bedenkt honderd keer per dag waarom het goed is wat je doet.
Maar de stem in je hart laat je bij elke slag voelen dat het anders moet."
-xXx-
Alice
..:: GEFELICITEERD!! ::..
Ik wil even twee mensen heel erg feliciteren!!!
Mijn nichtje Miranda en mijn zus Alice.
Mijn nichtje is gisteren geslaagd voor een gedeelte van haar kappersexamen, en dan niet zomaar, nee echt met onwijze goeie cijfers!!! Miranda, van harte! We zijn heel erg trots op je en mijn haar heeft nog nooit zo goed gezeten sinds jij het knipt. Echt!
Dan zus Alice, die heeft ook 2 enorme cijfers bereikt vandaag. Ik ga ze niet noemen maar…. het is haar streefgewicht. Ze is nu 8 maanden bezig geweest om dit te bereiken en heeft zo goed volgehouden, en NEE, ik ben niet jaloers. (Ik ken er die dat wel zijn hihi) Ik gun het haar van harte!! Daar ben je immers zusjes voor.
Dikke kus van mij!!
xoxCaroolxox
..:: Mama zijn ::..
Een paar maanden geleden was ik bezig met het schrijven van een logje.
Dat moeder zijn zo prachtig is, maar hoe het ook tegelijkertijd een heel ander mens van je maakt. Al die angsten en zorgen die tijdens het volle genieten ook steeds weer om de hoek komen kijken. Hoe je dag in, dag uit, jezelf bewust bent van het geluk en het grote cadeau dat je hebt gekregen. Als ik naar haar kijk besef ik dat ik zoiets kostbaars in mijn "bezit" heb gekregen…
De veranderingen die je als mens ondergaat zijn soms helemaal onverklaarbaar. Dingen die je vroeger al verafschuwde zijn nu haast ondraaglijk om te horen of te zien. Waar ik vroeger mijn blik afwendde omdat ik iets gruwelijks zag of hoorde op t.v. of in de krant, schakel ik nu gelijk over naar een andere zender. Bij het lezen in de krant blader ik snel door…
In ieder geval, het logje dat ik een tijd geleden schreef gaat daarover.
-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
Ik kan me niet eens meer voorstellen dat ik een buik had, zo groot, dat ik me voortbewoog als een tuimelaarpopje.
Dat ik voeten had zo dik dat ze niet meer in normale laarzen pasten.
Of handen waar geen ring meer normaal omheen kon.
Het is al/pas 7 maanden terug en sommige tekenen van een voorbije zwangerschap zijn nog steeds duidelijk aanwezig.
Tot grote ergernis als ik mijn dag niet heb, vaker accepteer ik het gewoon zoals het is, want een zwangerschap doet nogal wat met je.
Ja of je moet een rijk persoon zijn die tijd en geld heeft om een personal trainer plus kok in te huren die je na de bevalling professioneel aftrainen en uithongeren, zodat je binnen no time weer in je Chanelletje past.
Ik heb geen Chanelletjes, geen tijd en absoluut niet zoveel geld dat ik me die twee personen kan veroorloven.
Dus langzaam aan (te langzaam soms) kom ik weer terug in mijn oude proporties.
Daarbij bezoek ik nu samen met Alice de lijnclub dus we doen ons best, voor onszelf!
Maar het hebben van zo’n kleintje doet veel meer met je, het maakt je een compleet ander mens.
Steeds vaker ken ik mezelf niet terug, ik was al een gevoelsmens, maar sinds het moederschap is het helemaal dweilen met de kraan open.
Mijn gedachten maken grote enge sprongen die me soms boos maken op mezelf.
Als ik s’ochtends wakker word begint het al…. Hoor ik haar al? Bij ja lig ik nog even te genieten van de geluidjes die ze maakt.
Bij nee lig ik ook te luisteren, naar de grote stilte.
Als die stilte te lang duurt ga ik "ontspannen" even kijken, en daar ligt ze…haar mondje half open, haar ogen gesloten.
Ik hoor haar niet echt ademen, zo diep in slaap is ze, daarom kijk ik naar haar buikje en zoek daar een bevestiging dat ze echt nog ademt…
Gelukkig, ze beweegt haar vingertjes wat… en ja hoor, ik zie haar buikje langzaam op en neer gaan, godzijdank… ze leeft nog.
Terwijl ik mezelf aan het opknappen ben in de badkamer hoor ik de eerste vrolijke geluidjes uit haar kamertje komen.
De prinses is wakker dus vlug gooi ik alles neer en weet niet hoe snel ik haar babypaleisje moet betreden.
Zodra ze me ziet begint alles aan haar te bewegen en krijg ik de prachtigste lach ooit, de kuiltjes in haar wangen lijken iedere dag een beetje stralender.
Ze kirt en strekt haar armpjes naar me uit.
Ja, daar is het weer, de ontroering die me nu al 7 maanden iedere ochtend overvalt, steekt z’n kop weer op.
Haar warme armpjes slaat ze om me heen, haar wang tegen de mijne.
Stil staan we zo even te staan, een mooi moment van de dag, iedere dag maar weer.
Dan laat ze mijn nek los en kijkt me aan met haar grote vrolijke blauwe ogen en kirt een paar onbegrijpelijke woordjes tegen mij.
Met haar handjes pakt ze mijn gezicht beet, trekt me naar zich toe en bijt zich met haar twee scherpe hagelwitte tandjes vast in mijn kin.
Terwijl ik naar haar kijk vraag ik me af wat ik ooit nog zonder haar zou moeten?
Stel nou dat ze er niet meer zou zijn?
Hoe leefde ik voordat zij er was?
Wat was toen in godsnaam mijn doel om iedere ochtend nog op te staan?
Ongetwijfeld doelen zat want ik deed het zesendertig jaar lang zingend zonder haar.
Hoe kan ik ooit gedacht hebben dat mijn leven perfect was zonder haar?Ik zou dat nooit meer kunnen…
Dus hoe zou ik ooit verder moeten leven als ze er niet meer is?
Vlug schud ik die gedachten van me af, het is badtijd!!!!
Ik vul het badje met heerlijk warm water en doe er een lekkere scheut Zwitsal badmelk bij.
Baby Cleopatra’s huidje moet tenslotte gevoed worden door het allerbeste.
Ik doe haar pyjama uit en wrijf met mijn handen over haar naakte warme lichaampje.
Dat is namelijk zo heerlijk voor een baby, het lichamelijk contact met mama, probeer contact te houden in alles wat je met je baby doet.
Echt waar, ik leerde het op Baby- yoga…
Dieren likken constant hun kleintjes, over hun hele lichaam, en vooral over het buikje dat is namelijk enorm goed voor de spijsvertering.
Ik til haar naakte lichaampje op en draag haar naar het warme badje.
Onderweg kijken we in de spiegel en ik vraag haar wie dat mooie meisje op mijn arm is?
Dat vraag ik haar telkens als we langs een spiegel lopen en ze vindt het op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier prachtig.
Vooral als ik haar naam overdreven uitspreek en zelf antwoord geef op mijn vraag.
Ik kijk naar haar in de spiegel en zie haar billetjes die rusten op mijn arm.
Lekkere mollige billen met plooien en putjes, haar naakte rug is voorzien van dezelfde mollige plooitjes.
Dezelfde rug die ik ondersteun met mijn andere hand want stel dat ze een onverwachtse beweging maakt en achterover klapt.
Opeens zie ik de zwartwit beelden op televisie voor me van enige tijd geleden…
Joodse naakte moeders die in het concentratiekamp netjes in de rij staan te wachten, hun naakte baby’s dragen ze net zoals ik haar nu doe.
Vandaag gaan ze namelijk heerlijk douchen…………
Even later zag je de beelden van dezelfde baby’s, bovenop elkaar gestapeld, weggegooid als niet belangrijk afval…..
De aanblik was genoeg geweest om mijn moederbrein op volle toeren te laten draaien.
Kokhalzend wist ik niet hoe snel ik mijn hoofd af moest keren.
Huilend schakelde ik over, dit wilde ik niet zien.
Dit waren moeders die net zoveel van hun kindje hielden als ik, dit waren kindjes die ondanks de honger misschien die dag toch net zo oogverblindend hadden gelachen als zij…
Hoe kan het dat er mensen waren/zijn die in staat waren/zijn, dit soort misdaden te plegen.
Goed… misschien moet je even aan iets anders denken Carool?
We spetteren en spatteren dat het een lieve lust is.
Water over haar hoofd het maakt niet uit, alles is leuk.
De badeendjes vliegen in en uit het bad en binnen no time is alles drijfnat.
Na een kwartiertje zijn we het allebei wel weer zat en ik wikkel haar in haar warme baddoek en wrijf haar droog.
Haar haartjes zitten in de war, en haar lange wimpers plakken nog aan elkaar van het water.
Ik droog haar zorgvuldig af in haar nek en natuurlijk krijgen haar teentjes xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n een beurt.
De plooien moeten altijd goed droog!!!
Doe je dat niet dan kan het namelijk gaan smetten en dat is niet wat je wilt.
Dus ieder plooitje wordt met een hydrofiele luier (die nemen zo lekker vocht op) droog gewreven.
Natuurlijk moet ook alles tussen haar benen goed droog zijn.
stoxc3xafcijns druk ik voorzichtig de lipjes van elkaar en zorg dat alles goed droog en schoon is.
Dat er "mensen" zijn die van zoiets kleins opgewonden kunnen worden.
Die zich verlekkeren aan zoiets onschuldigs.
Beesten die niet met hun poten van zoiets af kunnen blijven en het kind voor altijd beschadigen.
Letterlijk en figuurlijk want sommigen beginnen al zo jong mogelijk.
Als er ooit iemand komt die met zijn poten aan mijn kleine meisje durftxefxbfxbdrft te komen… die maak ik eigenhandig en langzaam hartstikke dood.
Al moet ik er 20 jaar voor gaan zitten, hij of zij gaat eraan.
"Ja maar die mensen zijn ziek, …. die hebben soms hulp nodig"…inderdaad, ik help ze wel, naar het hiernamaals.
Ik masseer haar nog even lekker met babylotion en genietend ligt ze voorover op haar buikje te kirren.
Het is ochtend, de dag is nog maar net begonnen…
Simpelweg genieten van haar valt soms niet mee…
Carool
xox
*:geen woorden maar daden:*
Ok, het moet er maar weer eens een keer van komen ..Het is al weer veel te lang geleden dat we hier wat neergezet hebben en omdat we niet willen dat de boel hier helemaal ‘afsterft’ moet je toch af en toe iets neerzetten , nietwaar?
Nou zijn er mensen die de verhalen zomaar uit hun mouw schudden en altijd inspiratie (of zin) hebben , tja..het spijt me , maar ik heb dat niet altijd .
Ik lees wel graag de andere logjes en dan denk ik : "ok , nu moet ik ook maar weer eens wat gaan loggen "…maar op de exc3xa9n of andere manier komt het er maar steeds niet van !
Maar goed, Carola opende een deurtje , dus hup met de geit!
Geen woorden maar daden!
Eind augustus 2006 …Ik kom in de winkel bij ons op het plein een kennis tegen die ik al een tijdje niet gezien had .
In eerste instantie herken ik haar niet, ook omdat ze voor me loopt..dan draait ze zich om om wat te pakken en dan valt mn mond van verbazing open!
"Jeetje meid! , wat is er met jou gebeurd??" vraag ik …"je bent hartstikke slank ineens!"
"Nou ja ineens natuurlijk niet" zegt ze.."daar heb ik wel wat voor moeten doen"
24 kilo was ze kwijt!!
En nadat ik haar vroeg hoe en wat , vertelt ze dat ze het ineens hartstikke zat was ..haar lichaam , het niet meer in normale maten passen ,steeds naar een grotere maat zoeken en dan ontdekken dat daar nu niet xc3xa9cht iets leuks tussen zat (smaken verschillen natuurlijk , dat terzijde) ..
Zij was in de loop der jaren zo’n 10 kilo gegroeid en toen daar door gebruik van medicijnen nog eens 16 bij kwamen was ze het helemaal zat…ze hoefde niet superslank te worden maar die kilo’s mxc3xb3esten eraf , simpel weg omdat ze niet lekker in haar vel meer zat ..
Alsof ik mezelf hoorde, ik herkende alles!…er werd mij gewoon een spiegel voorgehouden op dat moment.
Ook ik voelde me niet lekker in mn vel meer ..Hoewel ik het had geaccepteerd (dacht ik) baalde ik ervan als ik zomers weer in ‘ wat minder verhullende’ kleding moest, en hoewel ik op strand gewoon txc3xb3ch wel een bikini droeg , omdat ik niet van badpakken hou , voelde ik mezelf er toch niet xc3xa9cht prettig in.
Ging ik met mn vriendinnen winkelen , moest ik steevast naar de grote maten ..in "normale" winkels was iets leuks in maat xl te klein ..ik merkte ook nu ik wat ouder ben dat ik last kreeg van mn knieen , mn heup was de laatste tijd ook pijnlijk …Op foto’s?? alsjeblieft niet zeg!.. ja ok, van mn hoofd , de rest liever niet..
Kortom : ik was het zat en wilde ook wat haar gelukt was…afvallen en weer in normale (leuke) kleding passen!
Ze vertelde dat ze naar de puntenclub (slank 82) was gegaan en met de goede begeleiding en wilskracht van haarzelf tot dit resultaat was gekomen ..
"Meid , gewoon gaan " zei ze…"je zal zien dat het jou ook lukt, als ik het kan kan jij het ook!"
"Je mag gewoon alles eten wat je wilt , zolang je maar niet over je punten heengaat en dat is best veel!"
Ik was overtuigd…en 3 weken later (het heeft even geduurd 
) ben ik gegaan .
Ik vond het gelijk leuk, je mag inderdaad alles eten , je moet jezelf gewoon aan 1200 calorieen (48 punten) per dag houden en wat meer bewegen (hxc3xa9xc3xa9l belangrijk!) …en…dat is xc3xa9cht te doen ! De eerste weken vlogen de kilo’s eraf!
De gewichtsconsulente is een heel leuk mens wat je allerlei goede tips geeft en je steeds weer een hart onder de riem steekt als het even niet wil
Ik ben xc3xa9cht blij dat ik gegaan ben toen in september …ik weeg ondertussen 18 kilo minder , voel me stukken beter en kan weer een gewone winkel inlopen , kleding pakken en het pxc3xa1st gewoon! ..heerlijk!
Ik ben tevreden en hoef (en wil) geen superslanke den te worden , maar ik wil wxc3xa9l zo blijven zoals ik nu ben , daarom blijf ik ook naar de club gaan.
En ik zal nooit dikke of volslanke mensen oordelen , omdat ik wxc3xa9xc3xa9t wat het is en hoe het voelt en als je jezelf er lekker en goed bij voelt is het okxc3xa9…, maar als ik ervaar hoe ik mezelf nxc3xba voel en toen.., zou ik toch wel tegen ze willen zeggen :
"Meid / man, gewoon gaan! , probeer het…het kxc3xa1n echt en je voelt jezelf zoveel beter"
Liefs
Alice
xXx
..:: 1 jaar ::..
Je eerste verjaardag…
Het had toch een soort van hoogtepunt moeten worden.
Je taartje stond klaar om in elkaar gesmeten te worden.
De grote taart stond klaar voor de visite.
Een prachtige Nijntje-taart, helemaal speciaal voor jou gemaakt en met dezelfde vulling als je geboortetaart.
Papa en mama hadden de avond ervoor, met gevaar voor eigen leven, de slingers opgehangen en ze waren maar drie keer naar beneden gekomen.
Mama had in haar eentje bijna 40 ballonnen op zitten blazen en het blijkt dat flauwvallen best meevalt want je merkt er zelf niets van.
Je was vanaf zondag al een klein beetje koortsig maar je begon alweer aardig op te knappen dus jouw verjaardag zou de volgende dag een knaller worden.
1 JAAR!!!!
Mijn lieve kleine meisje, waarvan ik het gevoel heb dat je gisteren nog in mijn buik zat, zou morgen een heuse peuter worden.
Toen ik je s’ochtends uit je bedje halen zag ik het al.
Je oogjes waren zo’n beetje afgezakt tot naast je neusgaatjes en op je voorhoofdje kon je bijna een eitje bakken.
Meer dan een flauw glimlachje kon er echt niet vanaf en toen wij in verjaardagseuforie uitbraken en zongen van lang zal ze leven moest je toch wel heel hard huilen.
Je wilde niet aangekleed.
Je wilde niet in bad.
Je wilde geen schone luier.
Je wilde helemaal niets.
Ja je wilde xc3xa9xc3xa9n ding.
Met je hoofdje dicht tegen mama aan.
Om tien uur s’ochtends stonden de eerste officixc3xable genodigden op de stoep om de eerstejaarstaartceremonie mee te maken.
Vrolijke oma’s die bij het zien van jouw gezichtje opeens niet zo vrolijk meer waren.
Wat had ze toch?
Waren het je kiezen, je tanden, oorpijn, buikpijn, griep, koorts, wat?????
De dokter had de dag ervoor nog gezegd dat hij dacht dat het de vijfde ziekte was…..
Het kon eventueel ook de vierde zijn….
Maar de oma’s bleven gissen naar andere oorzaken want "die dokters verzinnen ook maar wat".
Jij huilde vrolijk verder en iedereen wilde je troosten maar jij wilde alleen maar bij je mama.
Even later kwamen de opa’s (want die moesten nog even werken) en die werden alleen maar heel erg stil van jouw gehuil.
Je had geen oog voor de prachtige cadeaus, toen je je smijt- en kneedtaartje zag werd jouw huilen brullen en zo liet je ons blijken er geen zin meer in te hebben voor vandaag.
De oma’s stoven nerveus rokend naar buiten, zelfs die ene oma die zegt nooit (nee, we zijn gek) te roken.
Ze stak er zelfs 2 achter elkaar op.
Ik begon het langzamerhand ook spuugzat te worden en wilde ook alleen nog maar met jou zijn want alle bezorgde gezichten begonnen mij danig op mn zenuwen te werken.
En ik ben jouw mama… ik weet wat jij wilt…
Stilletjes vertrokken we met zn tweetjes naar boven naar het grote bed van papa en mama.
We zijn lekker tegen elkaar aan gaan liggen en jouw warme lijfje kwam geheel tot rust.
Urenlang heb je achter elkaar geslapen, met je handje in de mijne.
Dat was pas feest, dat was pas lekker…..
Ik wens je volgend jaar een hele gezonde en gezellige verjaardag lieverd, maar ik weet zeker dat je naast mij in bed, in die hele stille slaapkamer, ook erg genoten hebt van de rust.
Want ondanks dat je qua uiterlijk een dubbelganger van papa bent weet ik precies hoe je in elkaar zit.
Want van binnen ben je mijn dubbelgangertje.
*kus*
*.Hieperdepiep!.*
Hoeraaaaaaaaaa!!!!!
Ons allerliefste kleine schattigste nichtje Mila is vandaag 1 jaar geworden !
wat gaat een jaar toch hard..
maar jij hebt daar zoveel moois aan toegevoegd !
Van harte gefeliciteerd lieverds en een hele mooie dag toegewenst!
Tot straks
Veel liefs van ons allemaal!
XxX
..:..Dromen..:..
Stop nooit om je dromen te dromen
Zij zijn een essentieel deel van jou..
Doe wat je kan om ze te verwezenlijken.
Met de koers die je uitzet,
de plannen die je maakt…
en alle dingen die je doet.
Blijf niet stilstaan bij de fouten
uit het verleden…
laat het verleden achter je.
Tesamen met al zijn problemen,
zorgen en twijfels.
Realiseer jezelf dat je het verleden
niet kan veranderen,
en dat de toekomst voor je ligt…
En dat je daar wel iets mee kan doen!
Probeer niet om alles tegelijkertijd te
voltooien,
het leven kan zo al moeilijk genoeg
zijn…
Voeg geen frustratie aan de lijst
toe.
Doe een stap tegelijk naar
niet meer dan een doel tegelijk.
Dat is de manier om
een echte prestatie te leveren.
Wees niet bang om het onmogelijke te
proberen…
Zelfs als anderen denken dat je niet
zult slagen.
Onthou dat de geschiedenis vol is
met ongelooflijke prestaties….
van diegenen waarvan anderen dachten
dat zo stom waren om erin te geloven.
En toch deden ze het!
Vergeet niet dat er veel dingen zijn
aan jou
die jou geweldig, uitzonderlijk en
uniek maken!
Alice
xXx
:*:14 februari:*:
Dat het niet alleen vandaag , maar elke dag een dag met liefde mag zijn ..
En omdat het snotverrrr*%#$@**!! niet wil lukken met het plaatje invoegen , dan maar zo:
liefs
Alice
xXx
::.. Mila as Mrs. Santa ..::
Kleine meisjes worden groot. Ze zit, ze staat, nog even en ze loopt…. De tijd gaat snel. Vorig jaar schreef ik de logjes nog met een dikke buik… Sindsdien is het leven nog mooier 
)
Een jaar is zo voorbij…
Veel liefs en alle goeds voor 2007!!!!
Maak er wat moois van!